ثبتِ برند و مالکیتِ فکری؛ از نامت محافظت کن
نامِ کسبوکارت، لوگویت و حتی شعارت چیزهاییاند که مشتری با آنها تو را میشناسد. اگر کارت بگیرد، ممکن است کسِ دیگری همان نام را استفاده کند یا حتی زودتر از تو ثبتش کند. ثبتِ برند راهی است برای اینکه این دارایی مالِ خودت بماند. این مقاله آموزشی است و مشاورهٔ حقوقی نیست. مراحل و هزینهها تغییر میکنند؛ پیش از اقدام، سامانهٔ رسمیِ مالکیتِ فکری را ببین.
علامتِ تجاری چیست؟
طبقِ منابعِ بینالمللی، علامتِ تجاری نوعی مالکیتِ فکری است که نشان میدهد یک کالا یا خدمت از کجا آمده و آن را از رقبا جدا میکند. میتواند کلمه، عبارت، نماد، طرح یا ترکیبی از اینها باشد. ثبتِ علامت به صاحبش حقِ انحصاری و راهِ قانونی برای مقابله با استفادهٔ بیاجازه میدهد. در بسیاری از کشورها ثبت معمولاً برای یک دورهٔ دهساله است و تمدید میشود، به شرطِ اینکه علامت واقعاً استفاده شود.
مسیرِ کلیِ ثبتِ برند در ایران
طبقِ راهنمایی که عدالتسرا منتشر کرده، ثبتِ علامت بهصورتِ الکترونیکی و از راهِ پورتالِ مرکزِ مالکیتِ معنوی انجام میشود. قدمهای اصلی اینهاست:
- ثبتنام در پورتال و پذیرشِ تعهدنامه.
- ثبتِ اظهارنامه با عنوانِ علامت، آوانویسی و تصویرِ علامت.
- انتخابِ طبقههای کالا یا خدمتی که علامت برایشان ثبت میشود. هزینه با تعدادِ طبقهها بیشتر میشود.
- بارگذاریِ مدارک: برای اشخاصِ حقیقی مدارکِ هویتی و مدرکِ فعالیت، و برای شرکتها روزنامهٔ رسمی و مدارکِ صاحبانِ امضا.
- پرداخت و پیگیری با شمارهٔ اظهارنامه.
بعد از بررسی، آگهی منتشر میشود و اگر اعتراضی نباشد، گواهیِ ثبت صادر میشود. زمان و هزینه را از خودِ سامانه بپرس، چون تغییر میکند.
پیش از انتخابِ نام
- جستوجو کن. ببین نام قبلاً ثبت یا استفاده شده یا نه.
- کلمهٔ خیلی عمومی انتخاب نکن. کلمههایی که معنا و استفادهٔ عمومی دارند، معمولاً بهعنوانِ علامت ثبت نمیشوند.
- دامنه و صفحههای شبکهٔ اجتماعی را هم چک کن. بهتر است نام در همهجا یکی باشد.
- ساده و بهیادماندنی باشد.
مالکیتِ فکری فقط برند نیست
- محتوا: متنها، عکسها و ویدیوهایی که میسازی.
- طرحها: طرحِ محصول، بستهبندی، الگوی دستساز.
- نرمافزار و دانشِ فنی: کد و روشهای کار.
- فهرستِ مشتریها و دادهها.
اگر با دیگران کار میکنی، روشن کن هر چه ساخته میشود مالِ کیست. منابعِ بینالمللی دربارهٔ همبنیانگذارها هشدار میدهند که ممکن است کسی که زود رفته، بعداً ادعای مالکیتِ فکری کند. توافقِ مکتوب از این دردسر جلوگیری میکند. همبنیانگذار و تقسیمِ سهم را ببین.
اگر کسی از نامت استفاده کرد
اول آرام و مستند برخورد کن: تاریخِ شروعِ استفادهٔ خودت، نمونهکارها و فاکتورها را جمع کن. برای اقدامِ قانونی با وکیل مشورت کن.
یک فهرستِ کوتاه برای انتخابِ نامِ قابلِ ثبت
- نام خاص باشد، نه توصیفِ کلیِ کالا؛ مثلاً «عسلِ طبیعی» بهتنهایی معمولاً قابلِ ثبت نیست.
- با نامِ برندهای معروف شبیه نباشد.
- تلفظ و نوشتنش ساده باشد.
- معنای منفی یا نامناسب در زبانهای دیگر نداشته باشد.
- دامنه و نامِ کاربری در شبکههای اجتماعی برایش در دسترس باشد.
یک مثالِ فرضی
فرض کن کسی سالها با نامی محلی سفال میسازد و مشتریهایش او را با همین نام میشناسند. یک روز میبیند فروشگاهی اینترنتی با همان نام سفالهای کارخانهای میفروشد. اگر نامش را ثبت کرده باشد، راهِ قانونیِ روشنی دارد. اگر نه، باید با مدارکِ قدیمی ثابت کند زودتر از این نام استفاده میکرده، که سختتر و طولانیتر است. این مثال فرضی است. ولی نشان میدهد چرا ثبت، خصوصاً وقتی کار دارد میگیرد، ارزش دارد.
مالکیتِ فکری در همکاریها
هر وقت با کسی همکاری میکنی، طراح، عکاس، برنامهنویس یا همکار، روشن کن:
- هر چه ساخته میشود مالِ کیست؟
- آیا طرف میتواند آن را در نمونهکارش نشان دهد؟
- اگر همکاری تمام شد، فایلها و دسترسیها به چه کسی میرسد؟
این توافقها اگر مکتوب باشد، هم دوستی را حفظ میکند و هم کار را.
خلاصه در چند خط
- ثبتِ برند از نام و نشانِ کسبوکارت محافظت میکند.
- ثبت در ایران از راهِ پورتالِ مرکزِ مالکیتِ معنوی انجام میشود.
- پیش از انتخابِ نام جستوجو کن و از کلمهٔ خیلی عمومی دوری کن.
- مالکیتِ فکری شاملِ محتوا، طرح، نرمافزار و داده هم هست.
- در هر همکاری روشن کن هر چه ساخته میشود مالِ کیست.
همدیگه و مالکیتِ تو
در همکاری با همدیگه، نام، برند، دامنهٔ اختصاصی، محتوای اختصاصی و دادههای مشتریهایت مالِ خودت است. این در مادهٔ ۸ قراردادِ همکاری صریح آمده است، و اگر همکاری تمام شود، نسخهای از محتوا و دادهها را تحویل میگیری. همدیگه کارِ ثبتِ برند را انجام نمیدهد، ولی میتواند کمک کند نام و هویتِ برندت در سایت و شبکههای اجتماعی یکدست و حرفهای دیده شود.
مرتبط با: صنایع دستی • فروشِ کالا • خدمات